Vincent van Gogh – malarz, który za najważniejszy środek ekspresji uznawał kolor, urodził się w holenderskiej wiosce Groot Zundert w 1853 roku. Jako syn pastora dorastał w atmosferze wypełnionej religią i kulturą. Biografowie podają, że Vincent był bardzo emocjonalnym, pozbawionym pewności siebie dzieckiem. Między 1860 a 1880 rokiem, zanim podjął ostateczną decyzję dotyczącą zostania artystą, przeżył dwa nieszczęśliwe romanse. W tym samym czasie pracował również bez powodzenia jako sprzedawca książek i dzieł sztuki. Próbował też swoich sił jako pastor w południowo-zachodnim regionie Belgii – Borinage, musiał go jednak opuścić ze względu na nadmierną żarliwość. Zdecydował się jednak zostać w Belgii i studiować sztukę, aby móc uszczęśliwiać ludzi poprzez piękno.

Prace z jego wczesnego, holenderskiego okresu, cechują ciemne barwy i ostre światło. Najsłynniejszym obrazem z tamtego czasu są „Jedzący kartofle” z 1885. W tym samym roku van Gogh udał się do Antwerpii, gdzie odkrył prace Rubensa, które go zachwyciły i zakupił wiele grafik japońskich artystów.

W 1886 wyjechał do Paryża, gdzie dołączył do swojego brata – Theo, kierownika galerii Goupil. W Paryżu van Gogh poznał innych wielkich malarzy: Camille Pissarro, Claudea Moneta, Paula Gauguina. Najbardziej wyraźna zmiana, jaką można zaobserwować w malarstwie Vincenta to zdecydowane rozjaśnienie palety, co najprawdopodobniej wiązało się z wpływem impresjonistów na jego twórczość.

Nerwowy temperament malarza przysporzył mu złej sławy, a całonocne dysputy w połączeniu z dniami spędzanymi na malowaniu podkopały jego zdrowie. W 1888 roku van Gogh decyduje się przenieść do Arles w Prowansji, na południu Francji, gdzie powstaje wiele jego wspaniałych dzieł. Vincent chcąc uczynić z Arles centrum artystyczne przekonuje Paula Gauguina, aby ten dołączył do niego, ale nie przynosi to oczekiwanych rezultatów. Wynajmują „Żółty Dom”, w którym razem malują, jednak pojawiają się między nimi konflikty, pod wpływem których daje o sobie znać ukryta choroba psychiczna van Gogha. 23 grudnia 1888 r. dochodzi do ostrego kryzysu. Vincent odcina sobie część ucha. Następnego dnia bliski śmierci zostaje odnaleziony i umieszczony w szpitalu w Arles. Podczas pobytu tam maluje słynny „Autoportret z zabandażowanym uchem”. W lipcu 1890, podczas kolejnego załamania nerwowego, nie potrafiąc dłużej znieść swojego ciężkiego brzemienia, Vincent van Gogh popełnia samobójstwo, jak mówiono wtedy, „dla dobra wszystkich”.

Twórczość malarza wyróżniało niezwykłe połączenie formy i treści, które przemawia do widza z ogromną siłą. Jego obrazy są pełne dramatyzmu, lirycznie zrytmizowane i emocjonalne. Są również prawdziwym świadectwem połączenia szaleństwa z geniuszem i próbą uchwycenia duchowej istoty człowieka i natury.